دانشمندها بعد از یه کشف نگران‌کننده تو اعماق استخون‌های انسان، زنگ خطر رو به صدا درآوردن: «یه جای خالی تو دانش ما وجود داره»

میکروپلاستیک‌ها کاملاً تو محیط زیست زمین و بدن خود ما نفوذ کردن، از قله کوه اورست گرفته تا عمیق‌ترین نقاط اقیانوس و حتی داخل مغز خودمون.

اما حالا، یه متاآنالیز (بررسی جامع) از تحقیقات موجود، یه دلیل دیگه برای نگرانی پیدا کرده: میکروپلاستیک‌ها داخل استخون‌های ما هستن.

جریان از چه قراره؟

نویسنده‌های این متاآنالیز، تحقیقاتی که تا الان در مورد تأثیرات میکروپلاستیک‌ها روی استخون‌های انسان انجام شده رو بررسی کردن. چیزی که کشف کردن خیلی نگران‌کننده بوده.

رودریگو بوئنو دی اولیویرا، یکی از نویسنده‌های این متاآنالیز، میگه: «بهبود کیفیت زندگی و کم کردن خطر مشکلات استخوانی، مثل شکستگی، یه اولویت تو حوزه بهداشته. ما همین الانش هم می‌دونیم که کارهایی مثل ورزش، رژیم غذایی متعادل و درمان‌های دارویی به طور قابل توجهی به این موضوع کمک می‌کنن.»

اون ادامه میده: «اما، با اینکه بیماری‌های استخوانی-متابولیکی نسبتاً خوب شناخته شدن، یه جای خالی تو دانش ما در مورد تأثیر میکروپلاستیک‌ها روی بروز این بیماری‌ها وجود داره.»

با اینکه اونها خواستار تحقیقات بیشتر در مورد ارتباط علت و معلولی بین میکروپلاستیک‌ها و بیماری‌های استخوانی شدن، ولی چیزی که اولیویرا و همکارانش در مورد چیزایی که همین الانش هم می‌دونیم فاش کردن، کافی بوده تا زنگ‌های خطر رو بین جامعه پزشکی به صدا دربیاره.

طبق این متاآنالیز، میکروپلاستیک‌ها «به تازگی تو بافت استخون انسان شناسایی شدن.» همین الانش هم نشون داده شده که این میکروپلاستیک‌ها روی زنده موندن سلول‌ها تأثیر میذارن، بیان ژن‌ها رو تغییر میدن و باعث واکنش‌های التهابی می‌شن.

با اینکه همه می‌دونن که استخون‌ها حمایت و ساختار حیاتی رو برای بدن انسان فراهم می‌کنن، ولی استخون‌ها و مغز استخوان نقش‌های ضروری دیگه‌ای هم تو حفظ سلامت انسان و حیوان دارن.

به گفته کلینیک کلیولند: «مغز استخوان، بافت نرم و چربی‌ایه که داخل حفره‌های استخونه. اجزای خون شما از جمله گلبول‌های قرمز و سفید و پلاکت‌ها، داخل مغز استخوان شما تشکیل می‌شن.»

کارکردهای سلول‌سازی مغز استخوان برای زنده موندن بدن ضروریه. به گفته کلینیک کلیولند، گلبول‌های قرمز اکسیژن حیاتی رو به سلول‌های بدن می‌رسونن، در حالی که گلبول‌های سفید با عفونت و بیماری می‌جنگن.

طبق متاآنالیز محقق‌ها، شواهد محکمی وجود داره که میکروپلاستیک‌ها تو این کارکردهای مهم اختلال ایجاد می‌کنن.

نویسنده‌ها نوشتن: «تحقیقات تجربی روی حیوونا نشون داد که خوردن میکروپلاستیک‌ها میکروبیوم روده رو به هم می‌زنه و تعداد گلبول‌های سفید رو کم می‌کنه، که این نشون‌دهنده اختلال تو عملکرد مغز استخوانه.»

چرا این موضوع مهمه؟

نویسنده‌ها با جمع‌آوری داده‌ها و تحقیقات موجود در مورد تأثیر میکروپلاستیک‌ها روی استخوان و مغز استخوان، یه راه دیگه رو که میکروپلاستیک‌ها از طریق اون خطر جدی‌ای برای سلامت انسان و حیوان ایجاد می‌کنن، روشن کردن.

دنیا هر سال بیشتر از ۵۰۰ میلیون تن پلاستیک تولید می‌کنه و به گفته اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، تخمین زده می‌شه که ۲۲ میلیون تن از این پلاستیک به صورت زباله وارد محیط زیست می‌شه.

برخلاف مواد آلی، پلاستیک‌ها تجزیه زیستی نمی‌شن. اونا فقط به تیکه‌های کوچیک و کوچیک‌تر تبدیل می‌شن و به میکروپلاستیک‌ها و همتاهای حتی ریزترشون، یعنی نانوپلاستیک‌ها، تبدیل می‌شن.

محقق‌ها میکروپلاستیک‌ها رو تو همه چیز پیدا کردن، از هوایی که نفس می‌کشیم گرفته تا غذایی که می‌خوریم و آبی که می‌نوشیم. با وارد شدن این میکروپلاستیک‌ها به بدن ما، اونا با تعداد رو به رشدی از خطرات جدی سلامتی مرتبط شدن.

چه کاری داره انجام می‌شه؟

با اینکه بازیافت درست زباله‌های پلاستیکی کمک می‌کنه تا مقداری از پلاستیک از محیط زیست دور بمونه، ولی نرخ کلی بازیافت هنوز پایینه و دنیا نمی‌تونه با بازیافت کردن، خودش رو از بحران پلاستیک نجات بده. تنها راه حل اینه که به شدت مقدار پلاستیک جدیدی که تولید می‌شه رو کم کنیم.

برای اینکه در سطح فردی تأثیرگذار باشید، می‌تونید قدم‌هایی برای کم کردن مصرف پلاستیک خودتون بردارید. این می‌تونه شامل انتخاب گزینه‌های بدون پلاستیک برای محصولات روزمره و حمایت از برندهایی باشه که از بسته‌بندی‌های بدون پلاستیک استفاده می‌کنن. با این کار، نه تنها می‌تونید مقدار زباله پلاستیکی‌ای که تولید می‌کنید رو کم کنید، بلکه یه پیام مهم هم به شرکت‌ها در مورد تمایل مصرف‌کننده‌ها به جایگزین‌های پلاستیک می‌فرستید.

لينک منبع